Speckergruppen Bildings
"Speckergruppen Bildings" (1996) is a series of photographs by Heidi Specker.
Heidi Specker: Speckergruppen Bildings
The photographs of Heidi Specker show post-war Berlin buildings. They have been digitized and processed. This means that with the aid of a computer the image has been diminished and artificially pulled out of focus, dissolving the details of the buildings and reducing their content to a structure. The large color photo prints are no longer registrations of existing buildings, they have become subjective images in which the buildings themselves hardly matter anymore. The word "Bildings" is made up from three words: the English word building and the German words Bild (image) and Bildung (development). This concoction refers to the reversal of a work process. Where an architect sketches a model and then has a building constructed, here the reverse seems to be happening. These dematerialized and de-localized buildings show much more resemblance with scale models and sketches than with the physical reality they once belonged to. The images still refer to this physical environment, but seem to be no longer part of it.
The association normally triggered by the image of a house has completely vanished here. These are not houses where somebody lives, but anonymous abstracts of buildings, a feeling that is even enhanced by the fact that the three-dimensional buildings have been reduced to two-dimensional forms. The images are flat and closed, inaccessible both as images and as buildings. Most of the depicted buildings date from the sixties and seventies and this seems to emphasize their inaccessibility: in those days the actual access to a building, its front door, no longer played a major role. The architecture of that era was also dictated by demands of mass production in building. Many identical houses for lots of people, leaving it to each individual occupant to "design" his or her own surroundings. This prefabricated environment is Heidi Specker"s starting point. Just like the occupants of "her" buildings she internalizes the architectural situation, but she creates her own image by de-personification.
Dutch text / Nederlands
Op de foto's van Heidi Specker zijn na-oorlogse Berlijnse gebouwen afgebeeld. De foto's zijn gedigitaliseerd en bewerkt; dit bestaat uit het met behulp van een computer verminderen van het beeld en het aanbrengen van kunstmatige onscherpte, waardoor de detaillering van de gebouwen verdwijnt en de inhoud wordt gereduceerd tot een structuur. De grootformaat kleurenfoto's zijn geen registraties meer van bestaande gebouwen, maar subjectieve beelden waarin een gebouw figureert. Het begrip 'Bildings' is een samenvoeging van drie woorden; het Engelse begrip building (gebouw) en de Duitse begrippen Bild (beeld) en Bildung (ontwikkeling). De samenvoeging verwijst naar de omkering van een werkproces. Maakt een architect van een schets een model om vervolgens het gebouw te laten bouwen, hier lijkt sprake te zijn van het omgekeerde. Deze gedematerialiseerde en gedelokaliseerde gebouwen hebben meer verwantschap met een schaalmodel en een schets dan met de fysieke werkelijkheid waartoe ze ooit behoorden; de beelden dragen nog wel de verwijzing in zich naar deze fysieke omgeving, maar lijken er niet langer deel van uit te maken. ..De associatie die een beeld van een huis gewoonlijk oproept, is hier volledig verdwenen. Dit is niet het huis waar iemand woont, maar een anoniem idee van een gebouw, hetgeen wordt versterkt doordat ook de driedimensionale gebouwen gereduceerd lijken tot tweedimensionale vormen. De beelden zijn plat en gesloten, ontoegankelijk als beeld en als gebouw. Dat de meeste afgebeelde gebouwen zijn gebouwd in de jaren '60 en '70 lijkt de ontoegankelijkheid nog te accentueren; in deze periode wordt ook de letterlijke toegankelijkheid van een gebouw, de voordeur, niet langer benadrukt. De architectuur uit deze periode kenmerkt zich ook door massaproductie in het bouwen. Er wordt veel identiek gebouwd voor velen, waarbij iedere bewoner aan zijn/haar omgeving een eigen vorm dient te geven. Voor Heidi Specker is deze voorgevormde omgeving het uitgangspunt. In analogie met de bewoners van 'haar' gebouwen: maakt zij zich de gegeven architectonische situatie eigen en door depersonificatie ontstaat een persoonlijk beeld.
